and you're still here.. thank you.

i know that the past days has been quite a roller coaster ride for the both of us, and sometimes its just gets into my head easily and forget that some things about us are very hard for you to take.

i know that i am a very hard person to get along with, i know that i am not the best partner anyone could have. i'm even probably one of the worst, and you know for a fact that it could possibly be true. but even through all that, even through all the bullshit i gave, you are still here. even though we almost give up every time we had some fight, we always find some middle ground, and you still find ways to let things pass.

i might not tell you this more often that i should, but i want to thank you. for sticking with me. for being there when sometimes it seems that you have given up on me. for loving me through all this time. thank you. so much.

and i hope in the end there would still be an "us" through all of these.

everything
alanis morissette

I can be an asshole of the grandest kind
I can withhold like it’s going out of style
I can be the moodiest baby and you’ve never met anyone
who is as negative as I am sometimes

I am the wisest (wo)man you've ever met.
I am the kindest soul with whom you've connected.
I have the bravest heart that you've ever seen
And you've never met anyone
Who's as positive as I am sometimes.

You see everything, you see every part
You see all my light and you love my dark
You dig everything of which I'm ashamed
There's not anything to which you can’t relate
And you’re still here

I blame everyone else, not my own partaking
My passive-aggressiveness can be devastating
I'm terrified and mistrusting
And you’ve never met anyone as,
As closed down as I am sometimes.

You see everything, you see every part
You see all my light and you love my dark
You dig everything of which I'm ashamed
There's not anything to which you can’t relate
And you’re still here

What I resist, persists, and speaks louder than I know
What I resist, you love, no matter how low or high I go

I'm the funniest (wo)man you've ever known.
I am the dullest (wo)man you've ever known.
I'm the most gorgeous (wo)man you've ever known
And you've never met anyone as, as everything as I am sometimes.

You see everything, you see every part
You see all my light and you love my dark
You dig everything of which I'm ashamed
There's not anything to which you can’t relate
And you’re still here

And you’re still here
And you're still here...

isang boto ko.

naisip ko lang.. sino sa inyo ang may plano na bomoto nitong darating na halalan?

ako kasi, parang nawalan na ako ng gana. parang lokohan na lang eh. parang kapag bumoto ako, parang ginagago ko na lang ang sarili ko. pero on the other hand, kapag hindi naman ako bumoto, eh parang sayang ang aking ISANG BOTO. paano nga naman kung may silbi pa pala ang aking boto? naks! parang nakita ko na ito sa tv ah. hehe.

pero seriously.. may pagasa pa bang mabago ang nakakadismayang sitwasyon ng ating gobyerno? ayoko naman na isipin na ang tanging pamamaraan eh ang madugong rebolusyon ng ating mga makakaliwang kapatid. gusto kong maniwala na may paraan pa talaga at may pag-asa na mabago ang sitwasyon ng ating gobyerno at ng ating bansa na rin sa kabuuan.

kapag nakikita ko ang mga campaign ads sa telebisyon, radyo at posters, napapangiwi talaga ako at naiinis. para kasing nakakaloko na. ang mga dating nagtitirahan sa magkabilang kampo ng administrasyon at oposisyon eh ngayo'y magkakasama na akala mo eh matatagal ng magkakabarkada. hindi pa rin tayo nauubusan ng mga taong wala naman talagang nagagawa sa senado tapos nandyan pa rin at pumuporma. pakialalahanan nga ako kung ano ang nagawa ni tito sotto sa kanyang mga nakaraang termino? baka kase nalalampasan ko lang.

tapos dadagdag pa itong si manny pacquiao. pwede bang magboksing ka na lang? pwede? sus.

ewan ko. parang pakiramdam ko sasayangin ko lang ang boto ko. papaano na kaya ito?

kwento-kwento, kwenta-kwenta.

katulad ng maraming araw na nagpo-post ako dito ng kung anu-ano, heto na naman ako at magkukwento ng tungkol sa maraming kawalan na nangyayari sa buhay ko. hehe. ewan ko, wala akong maisip kasi na mailagay lately dito sa aking blogsite. nakakahiya naman sa mga ibang madalas dumaan dito (hi len! hehe. ^_^) tapos ang aabutan nila eh mga lumang post pa rin. so, ito na nga, magkukwento na naman ako ng tungkol sa kung anu-ano lang.

napanis na mga pangarap.

noong nakaraang linggo, nakwento ko na ako ay na food poisoning. at yung nakain ko na siopao doon sa training namin, talagang masama na talaga ang tama. kasi na-confirm ko doon sa isang kasama ko sa training na paguwi daw nya noong araw na iyon eh ini-LBM daw sya. malas lang talaga, kasi kaming dalawa lang ang tumira ng siopao doon sa training. the rest ng mga kasama namin eh camote-Q ang kinain. ma-swerteng mga bata.

pero yun na nga, mukhang uso ang food poisoning lately, kasi yung isa kong boss sa dati kong work eh nayari naman ng halo-halo. kinahapunan lang eh sumama na ang tama ng tiyan at hindi na nakapasok kinabukasan. and yes, mukhang dahil sa weather natin ngayon. dahil sa init eh ambilis mapanis ng mga pagkain. sayang naman.. so dapat maging maingat tayo sa mga kinakain natin ngayon mga ganitong panahon, mahirap ng ma-tsambahan ng biglang napanis na pagkain.

como te llamas? me llamo mikko. ^_^

medyo malapit na nga rin pala ang araw ng paglipad ng aming Java team papuntang spain. ang unang batch eh sa May 6 ang lipad at ang second batch (kung saan ako ay kasama) ay sa May 13 naman. excited ang lahat sa mga darating na petsa na iyon, at kasama sa paghahanda namin sa pagpunta sa espanya eh ang aming pag-aaral na magsalita ng espanyol.

kasi naman, kaunti lang daw ang mga nagsasalita ng ingles sa bansang iyon. at talagang means of survival daw ang matuto ng pagsasalita ng espanyol. kasi baka daw kahit na pagbili ng makakain sa palengke eh hindi namin magawa kung hindi kami matutong makipag-usap sa mga locals. ang saya nun, diba? kaya ayun, kinakailangan talaga naming matuto.. at medyo mahirap pala sya. grabe. nakakalito dahil nag-eevolve ang construction ng sentence depende sa dami, gender at laki. sus.. sana talaga kumuha ako ng spanish elective nung college days ko. hehe.

so habang wala pa kaming ginagawa aside sa paglalakad ng mga papeles, pagtambay sa office at mangulit sa mga officemates namin eh mag-aaral ang team namin ng pagsasalita ng espanyol. at sana eh marami naman kaming matutunan. kawawa naman ako kung hindi ako matutong mag-espanyol, medyo matagal din kami doon.

give me internet connection or give me death.

naalala ko nga lang pala, napag-usapan kasi sa isang meeting namin kahapon ang mga bagay-bagay sa pagtira namin sa ciudad real, at naging malaking isyu sa lahat ng miyembro ng java team ang kawalan ng internet connection sa aming posibleng titirahan doon sa loob ng halos anim na buwan. medyo pihikan daw kasi ang mga may-ari ng mga apartments doon, hindi basta-basta pumapayag na pakabitan ng internet connection (o kahit na cable tv) ang mga rooms. isipin mo na lang, anim na buwan, walang internet. that's fucking hell, man!

aba! alangan namang sa loon kami ng office makipagchat sa mga pamilya at kaibigan namin dito sa pinas, diba? at paano na ang mga downloads ko ng heroes tv series? ng naruto shipudden? ng bleach? at ang binabalak ko na photo-blog pagdating ko doon? mierda!

sana ang makuha namin na apartment doon eh payagan kaming makapag-kabit ng internet. at sana ay magkakasama kami ng team sa iisang apartment, para mabilis ang sharing sa connection at ang pagbayad na rin ng bills. hehe. wala na akong pakialam sa cable tv, basta lang meron kaming internet connection sa apartment, buhay na ako. hehe. now, the next thing i need now is a laptop.. man, san naman kaya ako makakahiram ng laptop? nyahahahahha! as if may magpapahiram sa akin. sarili ko ngang nanay eh hindi ako mapahiram. hehe.

so ayun.. ano pa ba? hmm.. yun na lang muna.. baka humaba pa sa hindi ko na inaasahan ang post na ito at baka pati ako eh ma-bore na basahin ito kapag naka-post na. hehe. so yun, kitakits na lang sa susunod at kamusta sa mga bumibisita! ayus! rakenrol!

bumabaliktad na sikmura

hindi ko alam kung maarte lang talaga ang sistema ko o ano, pero pangalawang beses na ito nitong buwan na ito na sumama ng grabe ang pakiramdam ko (may kasamang nausea, vomiting, slight numbness) pagkatapos kumain ng siopao/siomai.

noong unang instance eh akala ko na-food poisoning ako. nagsusuka ako noon at biglang namamanhid ang mga braso ko. tapos nahi-hilo-hilo ako. nalaman ko kinabukasan nun na yung nakain ko pala na SIOMAI eh may shrimp bits. nagkataon lang naman kasi na allergic ako (or something) sa shrimp. biglang bumabagsak ang sistema ko kapag nakakakain ako ng shrimp, so akala ko talaga eh dahil lang sa allergic reaction.

pero itong ngayon, sigurado akong walang shrimp bits ang nakain ko na SIOPAO na handa doon sa j2ee training namin kanina, pero ang pakiramdam ko eh halos pareho noong unang instance na naramdaman ko itong ganitong feeling. ang masama pa nito, consistent ang mga sintomas sa ito sa food poisoning. hay..

kaya ito, wala munang solid foods, puro fluids lang daw ang intake ko hangga't hindi nawawala ang pagsusuka at unting pagkahilo ko. hay.. kaasar talaga. gustong-gusto ko pa naman ang kumakain lagi, tapos ganito pa ang nangyayari sa akin lately. malamang eh tatangalin ko na sa listahan ko ng mga gustong kainin ang lecheng siomai at siopao na yan. na-trauma na ako. ayoko na.

bukas, kakausapin ko yung nag-aassist dun sa j2ee training namin sa mapua, baka masama na talaga yung siopao na nakain ko. tanungin ko na rin yung ibang tumira ng siopao sa mga kasama ko sa training.. at kung ako lang ang nagkakaganito, mas masama ito.

training na naman?! yey!

so, instead na ngayon ang first day ko na pumasok sa office ng Soluziona sa eastwood, ngayon ay ang first day ng j2ee training ko as MITC. sponsored ng aking bagong employer at paghahanda na rin (siguro) para sa project kung saan kami ma-assign.

feeling ko ma-aapreciate ko ng husto ang j2ee training na ito kasi ng matuto ako ng java web applications, talagang hands-on. sumabak ako sa labanan ng wala akong kaalam-alam sa basics. natuto ako ng mga configurations ng Spring Framework para magamit sa isang web application kahit na wala akong solid background sa j2ee. pero ngayon, back to basics ako, at sa tingin ko ay mas maiintindihan ko na ngayon ang ilang mga konsepto na hinayaan ko na lang dati. medyo nai-excite ako sa mga pwede kong matutunan, kaya sana marami akong mapulot. hehe.

kanina ay nakilala ko na rin ang (possibleng) mga makakasama ko sa project na hahawakan namin sa spain. mukhang magagaling ang mga ito. mga hindi papatalbog. yung isang half-columbian na nakasabay ko noon sa orientation, nandun din sya. knowledgeable sya sa mga high level designs. meron isang gradweyt ng peyups (hanef!) at marunong talaga at may background ng maganda sa java development. meron namang isa na matagal na sa software development, pero sa .NET ang karamihan ng projects na nahawakan na. meron dalawa dun na 7 years na sila sa soluziona bilang mga software developers; kung experience lang, panis ako sa dalawang yun. hehe. lahat sila kanina eh mukhang mga magagaling din talaga. sana eh may mapulot din akong mga kagalingan mula sa kanila. ^_^

sana nga lang talaga eh mas masarap ang pagkain na kasama sa training. hehe. ayus!

nalulunod na.

minsan talaga, sa dami ng problema na meron tayo, wala ka na lang talagang magagawa kundi ang umupo sa isang tabi at magmukmok. tulad nang ginagawa ko ngayon..

ewan ko ba, minsan naiisip ko na parang pinagsakluban na lang kami ng problema dito sa pamilya. ayoko mang magdrama na naman, kaso wala naman akong ibang outlet ng mga sama ng loob ko kundi ang ilabas lahat kay bew o isulat dito. kaya pasensya na kung nagdadrama na naman ako. hindi ako nag-iinarte, sobrang nahihirapan na lang talaga ako sa dami ng mga kailangang gawin, kailangang solusyunan at kailangang intindihin. hindi na ako makakuha ng pagkakataon na makapagrelax lang dahil laging may dapat na aasikasuhin. minsan, hihiga ka na lang at matututlog, problema pa rin ang maiisip. ewan.

kaya nga kahit na excited talaga ako sa pag-alis ko papuntang espanya (na sana eh matuloy talaga), nauunahan ako ng pag-aalala para sa nanay ko at sa mga kapatid ko. hindi kasi nasanay ang mga kapatid ko ng sila lang, nasanay ng laging may aalalay at gagabay. si nanay ko naman eh laging malungkot simula ng nawala si tatay. nahihirapan sya ng mag-isa s'yang gumagabay sa dalawa kong pasaway na kapatid. ako naman eh matanda na at kaya ko ang sarili ko.. pero ang dalawa kong kapatid, lumaki sa layaw. kaya ng nawala si tatay, nawala rin sila sa diskarte. kaya kung aalis ako at mapapalayo sa kanila, iniisip ko na baka mag-alala lang ako ng madalas para sa kanila.

sinasabi ng ibang mga kaibigan ko, "have faith", matatapos din yan, malalampasan nyo rin yan. pero ang totoo, madali lang naman sabihin yun. lalo na kung nabuhay ka ng hindi mo nararanasan ang mga hirap na nararanasan ng iba. pero kapag nandiyan ka na sa sitwasyon na tambak-tambak na ang problema at iniiyakan ka na ng nanay mo dahil sa dami ng problema ng kinakaharap ninyo, lalong humihirap dalhin, lalong nagiging mabigat..

alam ko sa sarili ko na matatapos din lahat ng ito, na malalampasan din namin ito.. pero sa ngayon na hindi pa dumarating ang panahon na iyon at nalulunod pa ako sa dami ng problema namin, sana ay kayanin kong lumangoy ng maayos.. ganun din ang mga kapatid ko, para sa mga sarili nila at lalo na para kay nanay.

memory dump.

so yun na nga, i was so fucking (sorry, excuse my french) bored to hell kahapon. nothing to do (its a good friday, what activities are lined up during good friday, ryt?), nothing to watch (coz i know i have watched all the movies i have here at home), nothing to read (coz i know i have read all the available books here). so while i was bumming out and staring at our living room ceiling, i decided to do some organizing for my dvd/dibidi collection. as i was "organizing", natagpuan ko itong isang 8-movie dibidi kasama ang mga dvd/dibidi collection ko. and i was thinking, "kanino naman kaya ito?"

so i scanned the titles on the cardboard package, hoping i'll see a movie i haven't watched before. the piano. napanuod ko na. the end of an affair. napanuod ko na rin. lie with me. not appropriate with the holy week mood at napanuod ko na rin. and then napansin ko ang title na ito sa medyo dulo. memento. oohh. the groundbreaking, uber-unique thriller from christopher nolan. and the good thing is hindi ko pa ito napapanuod. so i took the dibidi, pop it in my dibidi player, got myself some snacks. after the movie, i was so fucking blown away.

the movie is about memory, and how memories can sometimes be very unreliable and easily be skewed. and how these memories affect our experiences that eventually shape who we are. the movie is about memory, or rather in this case, the lack of it.

the premise of the story is great; we have leonard shelby (guy pearce) a former insurance investigator who goes ala-sherlock holmes to find (and hopefully kill) the guy who raped and murdered his wife. he wants revenge - and he is aching to have it. but, there are some complications. you see, he has this condition. he have no short term memory. he have lost the ability to create new memories since the attack on his wife (the guy who killed his wife got his head banged into a wall). so he relies on various notes and polaroid shots of important things to remind him of what he needs to do and who to trust. also, there is teddy, (joe pantoliano - cypher from the matrix) who seems always ready to lend him a hand, and natalie (carrie ann moss - trinity from the matrix) who's character makes you guess what's her real motives are.

but the storyline isn't the only kicker in this movie. what really made this movie blow my mind is the way it was structured, the way it was presented to the viewers. director nolan choose to tell the story backwards. we are presented at the beginning of the movie of what happened at the end and then continues on as segments that ends from which the previous segment begins. also there is an intersecting thread of events that moves forward in the story that gives us viewers some background information on leonard shelby and also the important story of sammy jerkins. medyo nakakalito sa simula yung format, pero eventually it gets easy to follow.

also, presenting the movie backwards makes us look at things at the protagonist's point of view. like leonard, we have no idea of what happened before and we only get clues and hints to whatever happened in the past. and this is what it makes it a unique thiller. we are still hooked in the movie and still waiting for next twist in the story even though we already know what happens in the "end".

im already planning on watching this movie again, soon. usually in this kind of thrillers, there are many details that we tend to miss the first time we watch it. actually, ganun tlga ako sa mga movies na gusto kong talaga, i watch them atleast twice. (don't even ask me how many times i have watched before sunrise. hehe) and i'm sure na kapag napanuod ninyo ito, it will be one of those movies na hindi nyo talaga makakalimutan (pun intended). hehe.

holy guacamole!

okeis.. i hope nobody starts ranting here about me throwing blasphemous titles for my blog. after all, its holy week here at the philippines and filipinos (the catholic ones) are a zealot bunch when in comes to their religious customs.. especially the old people.

so eneweis, its a friday and here i am with nothing to do and sort of nothing to write about. i've been quite busy the last few days until now. during monday i was at the office (again!) to give developement support for the project i WAS handling and also to settle some paperwork due to my resignation. during tuesday i was in a date with bew. we watched TWO movies at the Gateway Mall during the afternoon and hanged out at her place til late in the evening. during wednesday i was doing some maintenance work at our computer shop. and yesterday we did some general cleaning here at home and re-arranged some furnitures at the living room and dining room to have some "change" at home. and now, i am just staring blankly at my room's ceiling since i woke up earlier until i decided to have some "break" and try to post something new for this site. talk about bumming out, huh? hehe.

when i talk to some of my friends about how they "celebrate" the holy week, they have a lot of things to share because they have a lot to do even during this lenten season. here at out place, the only thing we do during the lenten season (since way back then) was go to church during good friday and hear the mass and the siete palabras (seven last words).. and yes, go to the beach on easter sunday. we also don't have here the usual pasyon chanting because our family are one of the very few catholics in the neighborhood. more than 85% of the neighbors are of other christian denomination, so instead of hearing pasyon during lent, we hear karaoke. i don't know if they do that to mock the catholic (filipino) practice of pasyon or they just like to do it during holy week, because they seem to really like doing it on the holy week. whatever floats their boat, i guess.

so during the holy week, family just spends time together, watching 7th heaven marathon on tv or any dvd i've rent and do a lot of cleaning and re-arranging and disposing of a lot of unecessary stuff at the house. and we also eat a lot of fish because pork (and beef i guess, i'm not sure anymore) are not permitted during the holy week. and yes, go to the beach afterwards.

after me writing this stuff and posting it, i'll be back at my bed and stare at my ceiling. or maybe think of other things to do for the rest of the day. i dont want to strain my eyes of endless 7th heaven marathon on tv and i also have read all of the books i have inline for the week. hay.. maybe i'll start re-arranging my room or something. i dunno. maybe i'll just sleep again, all this Enya playing in the background is making me sleepy. hehe. ciao!